In mijn vorige column had ik beloofd om wat te vertellen over mijn favoriete hardlooprondjes in Rijswijk. Als ik hier ben loop ik eigenlijk standaard langs de Vliet. Dat vind ik ideaal, want er zijn geen stoplichten en op het water is altijd wel wat te zien. Je kunt allerlei routes maken. Soms pak ik een bruggetje verder, soms pak ik een stukje Elsenburgerbos mee, en als ik lang ga dan plak ik er een lus aan vast in het Delftse Hout. Al is er sinds enkele jaren ook een leuke ronde van 10 kilometer aangegeven met oranje pijlen op de weg die door heel Rijswijk en het Wilhelminapark loopt, zeker een aanrader!

Vrijdag, voordat ik naar Den Haag ging voor een avondje voetbal in de pub met vrienden, liep ik heen en weer op het Jaagpad. Van de Hoornbrug, langs de fietsbrug, onder de Vlietbrug door waar de snelweg overheen loopt, en zo langs de volkstuinvereniging, het gemaal en het park tot aan het Calvé-bruggetje, bijna in Delft. Daar keerde ik weer om.

Door de verlenging en de helaas verloren penalty’s (wat was het spannend!) werd het vrijdagavond een latertje. Ik voelde me de volgende dag dan ook niet superfris. En dat terwijl er een pittige training op het programma stond: inlopen, 3 x 3 kilometer rond marathontempo met dribbelen tussendoor, en uitlopen. Gelukkig fietste mijn moeder mee. Dit keer volgden we de Vliet verder Delft in, om vervolgens links via ‘Aan het Verlaat’ naar het Delftse Hout te gaan. We maakten een grote ronde die ons helemaal tot de Dobbeplas bracht. Na ruim 75 minuten en 18 kilometer kwamen we moe en voldaan (Anne) en stijf bevroren (mam) weer thuis terug. Gelukkig zagen we toen net de postbode aankomen, die ons net op tijd een belangrijk pakketje afleverde…

Wat ik aan het begin van de week namelijk nog niet wist, is dat ik dit weekend ook in Rotterdam een rondje zou rennen! En niet zomaar een rondje: de Bruggenloop. Ik ben namelijk niet de enige sportieveling in de familie, mijn broertje rent ook wekelijks zijn rondjes. Hij vroeg van de week of ik mee wilde doen. 1 probleem: de wedstrijd was uitverkocht. Gelukkig konden we woensdag nog mensen vinden die hun startnummer wilden overdragen, maar dat kon alleen per post. Zaterdag kwam de langverwachte envelop dus gelukkig eindelijk binnen.

Er stond eigenlijk een lange rustige duurloop op het programma, maar als je broertje je vraagt om ondersteuning doe je dat! Eerst heb ik ’s ochtends met mam, zusje en haar vriend een rondje Vliet meegedaan (jawel – alweer) en ’s middags gingen we naar ‘Roffa’. Vooral de Van Brienenoordburg, op kilometer 11 in het parcours, bleek pittig! Tom ging echter als een speer en na minder dan 65 minuten waren we alweer terug bij het Feijenoord-stadion. Een heerlijke afsluiting van het weekend!

Komende week heb ik een rustigere week, omdat ik aan het eind van de week een halve marathon loop. Ik ben benieuwd hoe ik ervoor sta!

Wil jij reageren op deze column of heb je een hardloopgerelateerd onderwerp waarover je graag wilt dat ik schrijf? Stuur dan een mail naar anne-luijten@hotmail.com.