Rijswijk. Die naam, die stad, loskomen doe je nooit. Zelfs niet als je al járen veel mooier en lekkerder bent gaan wonen, roep ik vanaf een zonnig Kreta in december. Het zijn de herinneringen die eraan kleven. De emoties. De avonturen bij het groeien van Steenvoorde van een bouwput tot een nieuwe woonwijk. De vriendschappen die er met bosjes waren, in elke nieuwe fase weer.

Als kind mocht ik starten in de 4e klas van ‘De Petrus’. Mijn vader nam ons mee vanuit Drenthe want de Petrus mocht in Rijswijk gebouwd gaan worden en hij zou directeur zijn. Ik vond het best. Was nogal snel enthousiast en genoot van die hele periode thuis van de bouwplannen, mijn vaders enthousiasme en van de uitdaging van het eerste flat in de Hendersonstraat. Op de 8e etage begonnen wij vanuit Drenthe. 3 kinderen in een kleine slaapkamer en 4e op komst. Mijn broer Bert en ik waren hoofdzakelijk in de bouw te vinden. En slingerden eerst beiden in een ander trappenhuis ( de een links, de ander rechts) aan de ijzeren stangen naar beneden om te winnen. Apen. Die periode was spannend. Geen controle van thuis. Alleen wel naar huis als de lantaarnpalen aan gingen. Smerig deden we dat.

Het huis in de Breebaartlaan was na een jaar klaar. Nieuw, groot en met allemaal weer nieuwe vriendjes en vriendinnetjes. Buiten, buiten, buiten, dat was Rijswijk toen. Stijgers, klei, verboden plekken, vriendjes, kusjes en spelen, totdat ik doodmoe in slaap viel in mijn met paars en oranje behangen slaapkamer.
De Petrus werd afgebouwd, de wijk raakte voller en na klas 6 ging ik naar het LMC. Toptijd om alles wat er buiten lestijd gebeurde. Feesten. Lol. Sporten. Vriendschappen en stappen. En de Marathon, bijna als 2e huis.

De Boogaard nieuw, cassière bij Appie, Pumpke, de markt en dat.

Toen ging ik op kamers in Delft. Rijswijk ging ik beschouwen als suf, grijs, kalm en saai. Daar kwam ik nog bij mijn ouders en vrienden op bezoek en vooral, op elk denkbare reünie. Ik was daar altijd want wat een avontuurlijke jeugd heb ik gehad in dat grijze, burgerlijke, maar ook vrije en veilige Rijswijk.

Met mijn jonge gezinnetje kwam ik later in de Strijp te wonen. Aan de sloot. Prachtig. En ja, ik houd echt nog steeds van Rijswijk. Van het Rijswijk dat in mijn hart zit. Van het jonge Rijswijk. Waar ik kon zwerven door de klei, mijn eerste kusje kreeg achter de verzoeningskerk en waar mijn ouders bleven.

Nu ben ik hier veel te vinden op Kreta. Ik werk online en dat is beter onder de zon. Mexico doet het ook leuk.

Mijn beide overleden ouders nam ik mee in een potje. En zijn nu in de zee hier. Samen. Duin & Duin op Kreta.

Dank Rijswijk, je was goud.