Na de eerste column van Linda Duin, een Rijswijkse woonachtig in Griekenland, kreeg ze een oproep.

Linda: “Vorige week een berichtje van Ino Kouwenhoven: ‘Lin, de Petrus bestond in het begin van Corona 50 jaar. Daar is toen niets aan gedaan. Maar René Dijkgraaf en ik willen in mei ons klasje bij elkaar zien te regelen. Kom je ook? De school gaat het niet doen’. Tja, en dat gaat er een lade open in mijn kast ‘mijn jonge jaren’. Figuurlijk dan. In m’n kop en zeker ook in m’n hart. Tijdens het vorige Petrus feest, ruim 10 jaar geleden, was ik er bij. Heel veel oud-leerlingen zag ik daar. Misschien gek, maar ik slurp dan alles in me op en hoor de leukste, gekste, moeilijkste, verdrietigste verhalen van al die grijsaards (waarvan het merendeel zijn haar nog verft). En wat bijzonder is het om met elkaar vanuit eigen ervaringen verhalen completer te krijgen. En soms zó anders verteld dan hoe ik het beleefd. Wat hebben we veel gekregen destijds. Veel activiteiten, want eerlijk, een school is vooral buiten lestijd interessant. Samen buiten spelen. Samen naar het zwembad. Samen schaatsen. Samen musicals inoefenen. Samen voetballen.”

“Ik zie weer mijn vader met zijn geruite pet. De juffen op het voetbalveld. Nel van Hemert. Gemma Bom. En een club 6e klasmeiden die ook een lekker balletje meetrapten met de jongens van de klas. Het schoollied: ‘ Geel-groene kleuren, ons kan niets gebeu-eu-ren…’ Soms denk ik weleens dat in je jeugd je hart gewoon wijd open staat, waardoor woorden, beelden, liedjes, verdriet zich in iedere cel vestigen voor altijd. Dat verdwijnt in het dagelijks leven en dan ineens…is het weer terug. Soms zelfs met reuk en smaak erbij. Er zullen er ook zijn die die tijd het liefst vergeten. Niet alle kinderen hebben er de tijd van hun leven gehad en kijken terug naar die jonge jaren op school. Maar als ik de (verbloemende) grijsaards zo hoorde op de vorige reünie, was er echt veel goeds daar.”

“Oké, ik was het kind van de hoofdmeester. En ik kan me voorstellen dat ik me daardoor meer betrokken voelde. Misschien zelfs voorgetrokken werd. Mijn welgemeende excuses met terugwerkende kracht. Maar ik heb dat nooit terug gekregen van vriendjes of vriendinnetjes. Het viel vast wel mee. Ino en René hopen ook de ‘in rook opgegane’ oud leerlingen te traceren. Enkelen werden de vorige keer niet gevonden. Mocht iemand van jullie wat weten, wil je dat dan laten weten aan Ronald Mooiman? Hij speelt dan de info wel door. De leerlingen van wie contactgegevens ontbreken zijn: René van Rijnsoever, Astrid de Kroon, Patricia Pont, Arnold Fokkens, Frank Fokkens, Petra Klein, Erik-Jan Bakker. Gelieve geen privé-info op social media te zetten. We willen alleen contactgegevens hebben. Kijk, nu kunnen we nog vrij compleet samen komen. Hoewel 2 meisjes uit de klas ons ontvallen zijn. Dat is (veel) te jong uiteraard. Hopelijk lukt het via deze weg om ons oude groepje compleet te krijgen. Uiteraard laten we dat weten. En heb je nog leuke foto’s naar aanleiding van mijn verhaal, laat zien! Altijd leuk. Linda Duin.”

Linda staat op de foto helemaal rechts met haar handen over elkaar.