Heb jij ook wel eens zoiets van: hoe zou het met die man of vrouw zijn? Het zijn de mensen die wat betekend hebben voor Rijswijk en daarbuiten, maar ook nog wel een bijdrage leveren zonder het te weten.

Wij zoeken ze op in de rubriek: ‘Hoe is het eigenlijk met……….’ Weet je ook iemand waarvan je graag zou willen weten hoe het met diegene eigenlijk gaat, laat het dan de redactie weten op redactie@inrijswijk.com of op Facebook. Ditmaal Nancy van Buuren die de overstap maakte van huis-aan-huiskrant Groot Rijswijk naar de uitvaartbegeleiding.

Jij moet je toch een echte Rijswijkse voelen, ondanks dat je In Den Haag bent geboren?
Nancy: “Wij woonden net aan de grens van Den Haag, de verbondenheid met Rijswijk was er al een tijdje omdat mijn man en ik sociale en werk gerelateerde zaken in Rijswijk hebben.”

Veel mensen kennen jou nog vanuit de media en dan met name Groot Rijswijk! Hoe kijk je terug op die tijd?
“Met veel plezier kijk ik terug op 23 jaar Groot Rijswijk, deze krant heeft altijd een grote lokale verbindende factor gehad. Hieruit zijn mooie contacten ontstaan. Het is bijzonder om te ervaren dat vanuit de vertrouwelijke band van toen een aantal van deze relaties hebben gekozen of kiezen voor mijn uitvaartbegeleiding. Om op deze manier naast hen te staan, voelt voor beide fijn. Dit jaar schrijf ik ook elke laatste donderdag van de maand een blog over afscheid & uitvaart in deze krant, heel leuk om te mogen doen.”

Je hebt op een gegeven moment een enorme carrière switch gemaakt als uitvaartverzorgster.  Hoe ben je op het idee gekomen om dit te gaan doen?
“Gedurende mijn leven heb ik een met groot een aantal verliezen te maken gehad. Een bijna dood ervaring meegemaakt van iemand die heel dicht bij mij staat, zo leerde ik dat de dood en het afscheid nemen bij het leven hoort en vele vormen van rouw kent. In een aantal van die situaties had ikzelf geen of geen goede begeleiding. Ik zocht daar meer verdieping in ben diverse opleidingen hierin gaan volgen en heb de krant vaarwelgezegd.”

Is over de dood praten volgens jou nog altijd een taboe?
“De dood blijft een moeilijk onderwerp om over in gesprek te gaan, maar het is een aanleiding om te praten over het leven. In mijn begeleiding bij afscheid en uitvaart vallen er barrières weg als mensen zichzelf (en de ander) de ruimte geven, zich gehoord en vertrouwd voelen. Graag maak ik de dood bespreekbaar en het afscheid meer van onszelf.”

Je gaat ook in gesprek met de nabestaanden en wil graag weten wat voor leven diegene heeft geleid om je zodoende zoveel mogelijk te kunnen inleven.
“Een afscheid is meer dan een uitvaart alleen en begeleid ik regelmatig bij of naar het afscheid toe. En leer ik ook de persoon kennen bij dat laatste stukje van dat leven. Inleving door welk leven heeft iemand geleefd, wie was die persoon voor jou als nabestaande. Hoe neem je afscheid, wat voelt er goed en wat niet. Dit mooie vak heeft mij geleerd dat elk leven, hoe lang of kort geleefd uniek en waardevol is en dat er aandacht mag zijn voor afscheid.”

Rouwverwerking en dementie is toch wel een apart hoofdstuk?
“Zijn beide aparte hoofstukken maar ook met elkaar verbonden. Rouwverwerking is hard werken, na de begeleiding blijf ik vaak verbonden met de nabestaanden bij behoefte en mag er altijd contact zijn. Het pad van rouw is lang en regelmatig eenzaam, in de huidige maatschappij staan we er niet of niet te lang bij stil, moeten we doorgaan.”

“Sinds 2018 mag ik gecertificeerd “dementie vriendelijke uitvaartbegeleidster “zijn en het begeleiden hierin is heel bijzonder. Soms krijg ik een aai over mijn wang en soms is er ook een harde verbale benadering vanuit de persoon met dementie. Ieder persoon met dementie heeft een eigen behoefte en een eigen benadering nodig. Hoe vertel je of breng je het verdrietige nieuws over naar een naaste met dementie bij het overlijden van een dierbare? Het afscheid en de uitvaart probeer ik zo in te richten dat er ruimte is voor de naaste met dementie en deze afscheid kan nemen die past. Dit vraagt tijd en aandacht. Het registreren, beleven en onthouden is voor deze doelgroep wezenlijk anders. Partners en of kinderen van een dementerende naaste zijn vaak al in een rouwproces, het is elke keer weer een stukje afscheid nemen van iemand die wezenlijk veranderd. Het is een onderwerp waar veel over te doen is, de maatschappij vergrijst en het aantal mensen met dementie groeit sterk, ook binnen onze gemeente.”

Je bent oma, dat is toch wel een rijkdom
“Onze kleindochter is geweldig, heel open en sprankelend persoontje, zowel mijn man als ik zijn ontzettend blij en dankbaar dat we dit zo mogen ervaren. Een rijkdom die onbetaalbaar is, we genieten enorm.”

Staan er nog wensen voor de toekomst op je lijstje?
“Ik ben een heel tevreden en gelukkig mens als ik terugkijk vanaf 2020 dat ik gestart ben met mijn eigen onderneming. Er is echt een behoefte aan persoonlijke betrokken begeleiding, iemand die de tijd neemt en ontzorgt tijdens afscheid en de uitvaart. Mensen geven vaak terug dat mijn nazorg als heel fijn ervaren wordt. Daar zou ik in de toekomst misschien nog meer mee willen doen. Een fijne plek met verbondenheid waar iedereen zich geborgen voelt, op adem mag komen in, tijdens of na een rouwproces.”

Redactie: René Marquard