In deze blog geeft de Rijswijkse Anne Luijten, dit jaar de verrassende Nederlandse kampioen tijdens het NK marathon in Rotterdam, een inkijkje in haar leven als hardloopster. Ze heeft dit kalenderjaar weer een nieuwe uitdaging gevonden.

“Tromgeroffel…. Ik ga dit jaar nog een marathon lopen! Mijn derde marathon wordt (als alles goed gaat), de TCS Amsterdam Marathon op 15 oktober. Net als richting de Rotterdam Marathon vind ik het leuk om mijn belevenissen tijdens de voorbereiding weer op papier te zetten. En jullie vinden het hoop ik leuk om te lezen!

Veranderingen
In Rotterdam hoopte ik 2.32 uur te lopen. De race ging nog beter dan gehoopt en ik kwam uit op 2.30.59. Dat heeft me wel aan het denken gezet: wat nou als ik mijn leven nog wat meer inricht op de sport, hoeveel meer zou er dan nog inzitten? Bij de Gemeente Arnhem (mijn werkgever) werd ontzettend enthousiast gereageerd op mijn prestatie in Rotterdam. Toen ik vervolgens aankwam met de mededeling dat ik minder wilde gaan werken, was de reactie gelukkig ook positief. Per 1 juli werk ik niet langer 36 uur, maar nog maar 20 uur. Dit heeft enkele grote voordelen, waar ik het in een andere blog nog wel eens over zal hebben.

Trainingskamp
Op dit moment werk ik namelijk helemaal niet, want ik ben 3,5 week op trainingskamp in Sankt Moritz, Zwitserland. Ik ben hier 1x eerder geweest: in 2019 met Jill Holterman. Het is hier prachtig trainen en ik wilde dus graag nog een keer terug. Samen met Nick stapte ik afgelopen maandagochtend op de trein in Arnhem en 12 uur later zaten we in de Zwitserse bergen. Het idee was dat ik hier mijn eerste maandje van de marathonvoorbereiding kon afwerken (net als bij mijn vorige marathons doen we een trainingsblok van 12 weken). Alleen, dat loopt allemaal net even anders dan gepland…

Blessure
Eind juni kreeg ik wat pijn aan mijn hak/hiel. Op dat moment zat mijn hele linkerketen (bil/heup/knie/kuit) een beetje vast. Daar heb ik wel vaker last van, maar als ik dan mijn oefeningen weer extra goed oppak, trekt het ook altijd weer weg. (Ik heb een serie oefeningen die ik doe naast het hardlopen om mijn lichaam goed belastbaar te houden, vooral veel oefeningen met bandjes.) Per 1 juli, toen ik ineens veel meer tijd kreeg, ben ik die oefeningen netjes dagelijks gaan doen. De stijfheid trok inderdaad weg, maar de gevoeligheid in de hiel/hak bleef. In eerste instantie waren de fysio’s niet bezorgd, want er was niks te zien. Echter, toen ik de week voor Sankt Moritz ook pijn kreeg bij wandelen, heb ik toch maar een echo laten maken. Het goede nieuws: de achillespees is helemaal gezond. Het slechte nieuws: onder de achillespees ligt ook de aanhechting van de diepe kuitspieren (M. Soleus & M. Gastrocnemius). Die kuitspieren zijn overbelast (geweest). In eerste instantie wilde ik Sankt Moritz afzeggen: wat had het nu voor zin om naar de bergen te gaan, waar ik niet wist welke medische behandeling ik zou kunnen krijgen? En mijn ElliptiGO (een soort crosstrainer, maar dan voor buiten) zou ik daar ook niet hebben. Om nu in de bergen alleen maar binnen in het zwembad te liggen of op de crosstrainer te staan…

Aquajoggen
Uiteindelijk zijn we toch gegaan en gelukkig maar! Deze eerste week heb ik me alles behalve verveeld. Er zijn hier verschillende andere Nederlandse atleten waar ik trainingen mee heb kunnen combineren. Omdat ik normaal gesproken erg belastbaar ben en ik hardlopen het allerleukst vind, train ik zelden alternatief. Ik doe wel eens een rondje op de ElliptiGO voor de afwisselingen en ter aanvulling op het lopen, maar meer niet. Atleten als Nienke Brinkman en Julia van Velthoven beoefenen echter het hele jaar door andere sporten. Zij zijn allebei niet geblesseerd, maar stappen bijvoorbeeld toch regelmatig op de fiets. Ik heb nog nooit in mijn leven op een racefiets gezeten, maar toen Julia vroeg of ik meeging deed ik dat natuurlijk! Alles beter dan me in m’n eentje binnen in het zweet werken op de crosstrainer…. Gelukkig kon ik in het dorp een racefiets huren. De normale racefietsen waren al weg, dus kreeg ik een superlichte, supersnelle, elektrisch schakelende fiets mee (die nieuw 16.000 euro kost…!). Heel vervelend… 😉 Dat is denk ik ook de enige reden dat ik de 100 kilometer die we gingen fietsen, heb volgehouden! Inmiddels hebben we nog zo’n rit gedaan, heb ik in het zwembad gelegen om te aquajoggen, op de crosstrainer gestaan, gemountainbiked en heel veel oefeningen gedaan. Laten we hopen dat ik komende week ook weer wat kan gaan lopen. Duimen jullie met me mee?
Tot volgende week!”