In deze blog geeft de Rijswijkse Anne Luijten, dit jaar de verrassende Nederlandse kampioen tijdens het NK marathon in Rotterdam, een inkijkje in haar leven als hardloopster. Ze heeft dit kalenderjaar weer een nieuwe uitdaging gevonden.

Daar ben ik weer! Week 2 van de marathonvoorbereiding en week 2 op hoogtestage in Sankt Moritz. Ik zit met de computer in bed, want mijn benen zijn nog moe van vanochtend en ik ben net wakker van een dutje. Je zou denken dat ik alle tijd heb om deze blog te schrijven, want naast dat beetje lopen heb ik verder toch niet zo veel om handen? Maar dat valt nog tegen! Vanochtend heb ik eerst wat oefeningen gedaan in het krachthonk om het lichaam klaar te maken voor de training. Dat is extra belangrijk met mijn hielblessure en nu ik de kilometers aan het ophogen ben. Om 10 uur deed ik samen met Nienke Brinkman en twee Zweedse hardloopvrienden een duurloop van 30 kilometer. Op de terugweg naar huis ben ik nog even langs de supermarkt gegaan voor brood en kwark en toen heb ik lunch gemaakt en een uurtje geslapen. Nu schrijf ik deze blog en daarna staat er nog een korte krachttraining op het programma. Dan gaan we met een groep atleten uit eten. En dan is de dag alweer voorbij!

Er is zo veel gebeurd sinds ik mijn vorige blog schreef dat ik niet zo goed weet waar te beginnen. Want… Ik loop dus weer! En dat terwijl ik vorige week nog bang was dat ik hier alleen maar alternatief zou moeten trainen. Een wereld van verschil dus.

Fysiotherapeut
Vorige week zaterdag ben ik langs een goede fysiotherapeut geweest hier. Zij heeft mijn heupen rechtgezet en op een paar plekken met naalden de druk van bepaalde spieren gehaald (dry needling). Ook adviseerde ze me om lokale ontstekingsremmers te gebruiken via een soort pleister die ik op mijn hiel plak. Op zondag heb ik vervolgens een stukje gelopen op de ‘Lever’ van Julia van Velthoven en dat ging goed. Dat is een soort apparaat wat je aan de loopband vastmaakt en waar je vervolgens jezelf in ‘hangt’, waardoor je minder harde klappen maakt.

Rennen
Op maandag durfde ik het aan om een stukje buiten te lopen. Dat stukje werd uiteindelijk ruim een uur, want na de eerste paar minuten voelde ik zowaar niets meer. Heerlijk om weer te rennen! En eigenlijk is het de rest van de week zo gebleven. Ik voel mijn voet nog wel, maar niet tijdens het hardlopen. Ook buiten het lopen om is het flink verbeterd. En toen ik donderdag weer bij de fysio was, stond alles nog goed en gaf ze aan dat ik gewoon door kon gaan met opbouwen.

Loopvrienden
Afgelopen maandag arriveerden ook verschillende loopvrienden, dus dinsdag kon ik al direct bij hen aansluiten voor een duurloopje. Sindsdien doe ik hier veel samen met de Nederlandse marathonlopers Jill en Nienke. Maar ik train ook veel met atleten uit het buitenland, die ik nog ken uit mijn studententijd in Portland, Amerika. Grappig genoeg zijn heel veel atleten waarmee ik daar trainde en studeerde, blijven rennen op hoog tot zeer hoog niveau. Timo uit Duitsland bijvoorbeeld, en Sanna en haar vriend uit Zweden. Met Sanna liep ik in Portland soms tot wel 100 kilometer per week samen, dus dat schept wel een band! Erg gezellig dus en we hebben veel bij te kletsen. We hebben natuurlijk wel allemaal ons eigen trainingsschema, maar er kan vaak genoeg wat gecombineerd worden. 

Trainingen
Ik heb ook al twee snellere trainingen kunnen doen: 2x20min op donderdag en 12x1km op zaterdag. Die gingen nog niet denderend, want ik merkte toen toch wel dat ik op hoogte zat (weinig zuurstof!) en had tussen donderdag en zaterdag ook flink last van mijn maag. Dat laatste heeft vast met het harde trainen op hoogte te maken. Maar ook dat lijkt inmiddels opgelost, dankzij een flinke hoeveelheid gember- en kurkumathee en cola. En ook omdat ik op donderdag en vrijdag even wat gas terug heb genomen met de trainingen, door naast de hardlooptraining geen tweede alternatieve training te doen.

Normaal
Het lijkt er dus op dat ik komende week een volledige, ‘normale’ marathonweek kan afwerken! Er komen deze week bovendien nog meer hardloopvrienden naar Sankt Moritz en het weer lijkt ook beter te worden. En we hebben al niet te klagen: het is niet heel warm maar ik ben nog geen enkele keer natgeregend. Jullie lezen volgende week wel weer hoe het is gegaan…