Heb jij ook wel eens zoiets van: hoe zou het met die man of vrouw zijn? Het zijn de mensen die wat betekend hebben voor Rijswijk en daarbuiten, maar ook nog wel een bijdrage leveren zonder het te weten.

Wij zoeken ze op in de rubriek: ‘Hoe is het eigenlijk met……….’ Weet je ook iemand waarvan je graag zou willen weten hoe het met diegene eigenlijk gaat, laat het dan de redactie weten op redactie@inrijswijk.com of op Facebook. De meisjes van de Emmastraat, wie kent ze nog?

Ze groeiden op in de Rijswijkse Emmastraat van de rustige jaren vijftig. De zusjes Connie en Marjan op nr. 17, Jose op nr. 13, de buurmeisjes Tatjana en Annemieke op nr. 26 en 28, Paulien op nr. 32 en Willy helemaal achteraan in de straat op nr. 44. Er reden niet of nauwelijks auto’s, er waren geen speeltoestellen of ludieke hekjes. Het was een vrij donkere lommerrijke straat met hoge bomen en dicht gebladerte. Op de ene hoek zat groenteboer Koos van Leeuwen , er tegenover de fietsenhandel van Beijersbergen. Half in het midden het deftige pand van uitgeverij Kramers, inclusief pakhuis en helemaal aan het eind huisde de familie van Wijngaarden met grote omheinde verwaarloosde tuin. Nog geen spoor van de latere nieuwbouwkolos van De Vries met zijn wasmachines en meubelen.

Onafscheidelijke vriendinnen waren ze, deze meisjes van de Emmastraat en hun naschoolse leventje speelde zich praktisch op straat af. Ze knikkerden, hinkelden, verwisselden boompje of krijtten een cirkel op de toen nog autoloze keitjes om “landjepik” te spelen. Wat later zwierven ze als “rover of reiziger” door de oude dorpskern, liepen als meidenclub met een wit laken als vlag door het Julialaantje of verstopten zich bij de brandtrap van het toen nog bestaande Kuys Witsenburg. Dagelijks haalden de vriendinnen elkaar op (zondags na kerktijd…) en hebben hun vriendschap, ondanks huwelijken, kinderen en scheidingen door de jaren heen altijd goed bewaakt. Altijd een kaartje met kerst, vaak een belletje hoe het er mee was.

“Later gaan we allemaal bij elkaar in een groot bos wonen”, was de droom van toen zevenjarige Tatjana. Dat is er niet van gekomen, maar wel zitten ze nu bijna zestig jaar later bij elkaar om hun bijzondere en langdurige vriendschap nog eens te benadrukken. Het werd een heuse reünie in het Italiaanse restaurant Gran Sasso in de oude Herenstraat, tegenover de dorpskerk. Dichtbij de geliefde Emmastraat, waar het zestal (een is er niet bij) na afloop nog even doorheen slenterde om hun vroegere huizen te bekijken. Verbaasd door de nieuwe uitstraling, de vele mooi opgeknapte huizen en tuintjes,, maar ook met een vleugje weemoed. Er is veel hetzelfde, maar toch is het anders.

En …. één van de zeven is er haar hele leven blijven wonen en woont er nu nog!

Met dank aan Tatjana Graven