Heb jij ook wel eens zoiets van: hoe zou het met die man of vrouw zijn? Het zijn de mensen die wat betekend hebben voor Rijswijk en daarbuiten, maar ook nog wel een bijdrage leveren zonder het te weten.

Wij zoeken ze op in de rubriek: ‘Hoe is het eigenlijk met……….’ Weet je ook iemand waarvan je graag zou willen weten hoe het met diegene eigenlijk gaat, laat het dan de redactie weten op redactie@inrijswijk.com of op Facebook. Ditmaal laten we Marloes Borsboom aan het woord.

Marloes, ruim een jaar geleden overleed jouw man Ehsan Turabaz. Het rouwproces is voor iedereen anders. Hoe ga jij er mee om?

Het is natuurlijk ontzettend moeilijk, maar door te kijken naar wat zo dierbaar voor mij is, mijn kinderen en familie, vrienden en Pip de hond die Ehsan voor mij kocht toen hij ziek werd, kun je verdriet ook omzetten in kracht. Door heel hard te werken- ik werk nu bij Hague Corporate Affairs en doe enkele toezichthoudende functies, o.a. bestuursvoorzitter bij basisschool Kronenburgh. En door bovenal al het moois voort te zetten wat we samen hebben opgebouwd- dat gaat niet meer weg.

Jij hebt een boek geschreven over jouw man, wat toch een eerbetoon is aan  Ehsan en zijn strijd voor een beter leven van de mensen in Afghanistan.

In een notendop: Waar gaat het boek over en was het soms moeilijk voor je?

Ehsan vroeg mij vijf jaar geleden het boek te schrijven- het grootste gedeelte had ik al af toen hij drie jaar geleden ziek werd- dat gaat over Ehsan zijn leven dat hij hier aankwam, geschiedenis & militair ingrijpen en politieke verhoudingen. Hoe hij zich altijd weer heeft ingezet voor zijn herkomstland. Na zijn overlijden ben ik verder gegaan met het boek. Natuurlijk was dat heel anders als je schrijft in verdriet- dat stuk heeft mij echt geholpen in de verwerking. Een aantal mensen zoals Peter ter Horst, Barbara Schilperoort, Herman Jansen, Hans van der Neut en mijn Rijswijkse uitgever Willem Giezeman (WGBU) hebben mij geholpen hoe daar nu het beste één boek van gemaakt kan worden.

Dat ik daadwerkelijk besloot het boek uit te geven, is omdat de omstandigheden in Afghanistan heel erg achteruit gegaan zijn en ik Afghanistan juist terug op de (politieke) agenda wil.

Jullie gaan zijn missie voortzetten?

We hebben zijn stichting Vrienden van Afghanistan (www.stvva.nl) nieuw leven ingeblazen en van daaruit organiseren we samen met de overheid, ondernemers, diaspora en NGO’s rondetafels. Om te bezien wat we wél kunnen doen. Ik geef ook lezingen over Afghanistan en wil er binnenkort naartoe.

En ik ben er bovenal blij mee dat anderen ook aandacht geven aan Afghanistan, bijvoorbeeld nu de Rotary 100 jaar bestaat en Afghanistan als project meenemen.

Hoe kijk je terug op je periode in de Rijswijkse politiek?

Ik heb het een fantastische tijd gevonden, zowel als raadslid alsook als wethouder. Dat is de mogelijkheid heb gekregen tussen de mensen in te staan en te zien dat er zoveel initiatieven zijn, zoveel inzet ook. Dat zij hopelijk het gevoel hebben gehad dat ik luisterde en weer van hen leerde. Om vervolgens besluiten te nemen, oplossingen te zoeken of wat er dan ook nodig is. Al zijn er zo vaak oorzaken waarom iets niet zomaar te veranderen is- dat vergt uitleg.

We leven in een tijd dat je het gevoel krijgt dat politici het moeilijker hebben dan ooit. 

Ik denk dat het niet alleen politici betreft. Het gaat om verbinding in het algemeen, de bereidheid hebben in een heel veranderende wereld open voor een ander te blijven staan. Het gaat om heel grote impactvolle onderwerpen die je juist alleen maar aan zou kunnen pakken als er overeenstemming is of tenminste het perspectief van een ander te zien; waarom reageert die op die en die manier. Door alle (digitale) ontwikkelingen zie je echter dat er in levens van mensen minder raakvlakken ontstaan. In de politiek zie je juist alleen maar meer fragmentatie en besluiten over hoe nu verder blijven uit.

Zie jij je ooit nog terugkeren in de politiek?

Ik ben nog steeds- zij het nu in mijn werk- dagelijks met de politiek bezig. Landelijk, regionaal en lokaal, maar dan vanuit het perspectief van het bedrijfsleven of vanuit het perspectief van de bestuurder. Als dat eenmaal in je bloed zit, gaat het niet meer weg.

Wat wil jij je kinderen meegeven in het leven?

Ik ben nu al zo ontzettend trots op ze! Hoe ze om zich heen kijken, zelf nadenken over dingen en zorgen voor anderen. Hoe ze alle drie hun eigen weg vinden. Prachtig!

 
René Marquard