De afgelopen maanden hebben jullie me via een serie aan blogs kunnen volgen richting #demooiste marathon van Nederland: de Rotterdam Marathon. Afgelopen zondag was het dan, na 12 weken voorbereiden, eindelijk zover. We konden los! Na 42 kilometer en 195 meter kwam ik als Nederlands Kampioen over de finish, in 2.30.59; een persoonlijk record van meer dan 5 minuten. Hieronder neem ik jullie mee in de laatste dagen richting de marathon en in de wedstrijd zelf.

De laatste dagen
Zoals jullie in mijn laatste blog konden lezen, ben ik twee weken van tevoren begonnen met ‘de taper’. Ik had jullie beloofd nog 1 keertje te schrijven voorafgaand aan de race, maar daar was ik veel te zenuwachtig voor! Al vanaf de dinsdag voor de race had ik af en toe last van ‘golven’ van zenuwen die me overspoelden: momenten vol met vlinders in mijn buik – een beetje zoals wanneer je tot over je oren verliefd bent 😉 . Als jong meisje kon ik ook verschrikkelijk zenuwachtig zijn voor wedstrijden, maar tegenwoordig voel ik meestal alleen op de wedstrijddag zelf wat zenuwen. Maar ja, zo’n marathon is toch ‘anders dan anders’… Je doet ‘m niet even een paar weekjes later nog eens over als er iets misgaat. Gelukkig konden ze op mijn werk wel om me lachen! En mijn trainingsmaatjes waren zo lief om mij ook deze laatste week – waarbij er naast 1 baantraining verder alleen nog wat korte duurloopjes op het programma stonden – te vergezellen. Daardoor had ik gelukkig voldoende afleiding. Ik wist ook wel dat ik heel goed getraind had en fit was. En ook het weer zag er ideaal uit. Toch ben je bang dat er dingen misgaan. Wat als ik last krijg van een blaar…. Wat als mijn buik vervelend gaat doen.. Er zijn genoeg doemscenario’s te bedenken! Mijn A-doel was om te gaan voor een snelle tijd (2 uur 32, dat moest op basis van mijn halve marathon mogelijk zijn), mijn B-doel was om, ook als het slecht zou gaan, in ieder geval hard genoeg te blijven doorlopen om de Nederlandse titel veilig te stellen.

Koolhydraten stapelen
Op vrijdag begon het koolhydraten stapelen. Het was een beetje een kopie van vorig jaar, want dat was prima bevallen: denk aan bananen, rozijnen, honing, winegums en sportdrank. Op vrijdag ging ik richting mijn ouders in Rijswijk en heb ik nog een stapel pannekoeken weggewerkt. Op zaterdag stond er pasta op het menu. Het idee is dat je hiermee zo veel reserves hebt, dat je tijdens de race niet in de problemen komt door een tekort aan brandstof.

Technische meeting
Op zaterdagmiddag ben ik naar Rotterdam gegaan voor de technische meeting: dat is een bijeenkomst waarbij de toplopers worden meegenomen in het plan voor de race. Zo werd ons verteld wat het weer van invloed kon gaan hebben op het raceverloop (windkracht 3 tot 4 uit het noorden, dus tussen 25km en de Erasmusbrug zou de wind pal tegen staan). En op welk tempo de tempomakers weg zouden gaan. Ook kregen we onze startnummers. En ik kon mijn 8 flesjes met Maurten die ik die ochtend had klaargemaakt, inleveren in een kratje. En dan maar hopen dat ik ze de volgende dag bij de drankposten zou terugzien…
(Recreanten moeten zelf hun voeding meenemen tijdens een marathon of die door toeschouwers laten aangeven. Toplopers mogen hun flesjes met koolhydratendrank inleveren voorafgaand aan de start. Vervolgens staan er elke 5km tafels langs het parcours waar al die flesjes klaarstaan. Deze kun je dan van de tafel pakken tijdens het lopen.)

De ochtend van de race
Mijn broertje woont vrij dicht bij de start, dus zondagochtend reden mijn vader en ik daar op ons gemak naar toe, met een fietsje in de achterbak (zodat mijn vader kon meefietsen). Vanaf daar liep ik rustig in naar de finish. Voor elke andere afstand zou ik een uitgebreide warming-up doen, maar voor een marathon is een beetje loslopen en wat versnellingen genoeg. Snelle schoentjes aan, extra laagjes kleding uit en na Lee Touwers en de ‘heartbeat’ mochten we van start!

De race!
Wat een geluk: het tempo voelde weer net zo gemakkelijk als vorig jaar. Ik verschool me lekker achter mijn hazen David en Dick. Ook trainingsmaatje Ivo was erbij, dus we hadden een leuk groepje. Ik had al snel door dat de hazen strak op het juiste tempo liepen (18.00 minuten per 5km), dus ik hoefde alleen maar te volgen. En ja, dan is het eigenlijk een kwestie van ‘wachten’.. Wachten tot je weer bij de Erasmusbrug bent aangekomen (kilometer 28), waar de race eigenlijk pas echt begint. En dan kun je onderweg maar het best goed genieten van alles wat er om je heen gebeurt! Zoals de muziek, de bekenden langs de weg, de kinderen die om een high-5 vroegen… Zo gaaf. Op 30 km was ik zelfs zo aan het genieten dat ik was vergeten dat de dranktafel eraan kwam – gelukkig wees David net op tijd naar rechts en kon ik mijn flesje nog grijpen!

Onze groep was intussen wel flink uitgedund. Eigenlijk was er na halverwege al snel geen sprake meer van een groep: het was David, daarachter ik, en verder niemand. We bleven steady 18 minuten of harder per 5km lopen (17.50 / 17.53/18.00/17.56/17.52) en begonnen een boel lopers op te rapen. Dat motiveerde natuurlijk. Helemaal als we weer een vrouw wisten bij te halen. Net als vorig jaar lukte het me vanaf de Erasmusbrug zelfs nog wat te versnellen (17.40 van 25 naar 30km). Halverwege de Kralingse Plas ging het ook nog soepel – ik hoefde David nog geen enkele keer te laten gaan. Alleen toen kreeg David het rond 33 kilometer zelf zwaar. Hij voelde denk ik dat ik nog relatief fris zat en het tempo nog goed aankon, en stapte opzij om me niet in de weg te zitten. Iets van een kilometer later begon het bij mij echter toch ook wel erg zwaar te worden, al kwam ik op 35km nog goed door (17.44 van 30 naar 35km). Het einde van de Kralingse Plas duurde maar en duurde maar. Wanhopig probeerde ik het tempo hoog te houden. Ik haalde nog steeds wel mensen in, maar soepel ging het echt niet meer. Ik was een beetje bang voor wat het klokje op 40km zou zeggen. Zou ik heel erg ingestort zijn? Gelukkig viel de schade mee: 18.10 minuten over de laatste volle 5km, slechts 10 seconden boven het gewenste schema. En eerder had ik meerdere keren 10 seconden onder de 18 minuten gezeten, dus met die eindtijd kwam het wel goed. Nog even op de tanden bijten dus en zo snel mogelijk naar de finish, want hoe sneller ik daar was, hoe sneller ik mocht stoppen! Het laatste flesje sloeg ik over, dat zou me alleen maar extra tijd kosten en ik had nu wel genoeg koolhydraten op! Gelukkig maar achteraf, want toen ik bij de finish kwam bleek dat ik zelfs nog onder de 2uur31 kon duiken! Dus met een laatste krachtinspanning heb ik er nog een soort van versnelling uit geperst, en kwam ik wonderwel precies in 2.30.59 en als eerste Nederlands vrouw (11 overall) over de lijn!

Na de finish
Wat een gekkenhuis! Ik kreeg een microfoon van de NOS onder mijn neus geduwd toen ik nog geen 5 seconden over de streep was, heb mijn vader en zusje omhelsd, de gouden medaille uitgereikt gekregen uit handen van burgemeester Aboutaleb, een persconferentie gedaan, in een potje geplast voor de dopingcontrole.., En toen eindelijk naar familie en vrienden. Het is prachtig dat het gelukt is! Met deze tijd sta ik zelfs 10e op de Nederlandse vrouwen marathonranglijst allertijden. Nieuwe doelen zijn nog even niet gesteld, voorlopig ben ik nog wel aan het nagenieten. Rotterdam, je was weer geweldig!