Ik ben Anne Luijten, 28 jaar, geboren en getogen in Rijswijk. Ik loop hard op hoog niveau en maakte afgelopen april mijn marathondebuut in Rotterdam, in 2:36.34. Door InRijswijk ben ik gevraagd jullie mee te nemen in mijn avonturen als hardloopster. Een hele eer! Ik zal jullie elke week een inkijkje geven in mijn leven. Deze eerste column gebruik ik om wat meer over mezelf te vertellen.

Als kleine meisjes keken mijn zusje en ik elk jaar vol bewondering hoe onze mamma door de straten van Den Haag liep tijdens de City Pier City Loop. ‘Waar kan je dat leren?’, vroeg mijn zusje. En zo belandde ze op de atletiekvereniging in Delft, AV’40. Ik volgde niet veel later. Al gauw bleek dat ik voor hordelopen, hoogspringen en kogelstoten niet zo veel talent had, maar rennen ging me wel goed af. Zo kwam het dat ik bij de competitie tegen andere atletiekverenigingen standaard op de 600 en later op de 1000 meter werd ingezet. Op de 1000 meter liep ik een jaar zo hard dat ik – met slechts enkele tienden, bleek uit de brief van de Atletiekunie die plots op de mat lag – onder een tijd liep waarmee je een uitnodiging kreeg om regionale trainingen bij te wonen. Zo kwam het dat mijn vader en ik die winter en nog heel wat winters erna elke zaterdagochtend in de auto naar Rotterdam stapten, waar ik dan twee uur rondjes rende door het bos en op de atletiekbaan met allemaal meiden die nog veel harder konden lopen dan ik. Afgepeigerd (maar voldaan) kon ik dan de rest van de zaterdag niet heel veel meer dan voor de buis en lang uitgestrekt op de bank met de benen omhoog naar het schaatsen kijken!

Uiteindelijk ging ik eens rondkijken of er dichter in de buurt ook snelle meiden en jongens waren om het hele jaar door mee te trainen. Zo kwam ik bij atletiekvereniging Olympus’70 in Naaldwijk uit. Dat was wel een stuk verder fietsen vanaf Rijswijk – 13 kilometer in plaats van 5 kilometer – maar ik kreeg er een geweldig hardloopteam voor terug.

Na de Godfried Bomansschool in Rijswijk en het Dalton College in Voorburg doorlopen te hebben werd het ondertussen tijd me op een vervolgstudie te richten. Al dat hardlopen bleek niet voor niets, want mijn tijden waren snel genoeg om met een hardloopbeurs naar Portland, Amerika te mogen. Na vijf geweldige jaren keerde ik met een diploma op zak en Amerikaanse vriend aan mijn zijde (die zo gek was om met / voor mij naar de andere kant van de oceaan te verhuizen) weer naar Nederland terug. Hier belandde ik in Arnhem, waar ik vond wat ik ook in Rotterdam, Naaldwijk en Portland had: een hardloopteam met heel veel hardloopmaatjes om gezellig samen de wekelijkse kilometers mee af te werken. Maar ik ben ook nog regelmatig in Rijswijk te vinden, waar mijn ouders nog wonen. Ook volgend weekend weer. Volgende week zal ik jullie dan ook vertellen over mijn favoriete hardlooprondjes in Rijswijk!