“Zoals aangegeven in mijn vorige blog, stond ik afgelopen zondag samen met Tirza (mijn teamgenootje bij het JJ Running Team) aan de start van het NK 10 kilometer in Schoorl. Alle uitgenodigde topatleten reizen bij deze wedstrijd al een dag van tevoren naar de race toe en mogen dan verblijven in een hotel vlakbij de start. Ik kon gelukkig mee carpoolen met drie leden van het ‘Valley Running Team’, een ander team uit Arnhem. Dat was dus gelijk al een gezellige boel. Na aankomst zijn we met een grote groep atleten even gaan loslopen op het parcours. Dat was erg fijn, want mijn laatste deelname aan deze wedstrijd was in 2019. Ik kende het parcours dus wel ongeveer, maar de details wist ik niet meer precies. En die details kunnen wel belangrijk zijn om je race op de juiste manier in te delen. ‘s Avonds werd het nog veel gezelliger, bij de pasta party. Het hardloopwereldje vormt als het ware één grote familie .Het was dan ook erg leuk om weer uitgebreid te kunnen bijkletsen met een aantal collega-atleten die ik een tijd niet gesproken had.

Zondag hadden we voor de wedstrijd nog alle tijd, want de start was pas om 14.35 uur. Samen met mijn kamergenootje begon ik een uurtje van tevoren met mijn warming-up: 20 minuten inlopen, losmaakoefeningen, loopscholing, snelle schoenen aan en enkele versnellingen. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten. Aan de ene kant gaan de marathonblokken en lange duurlopen goed. Maar normaal gesproken doe ik in aanloop naar een belangrijke 10 kilometer nog wel een training als 7x1000m op wedstrijdtempo. Als die dan makkelijk gaat, dan weet ik dat ik er klaar voor ben. De afgelopen weken stond dat echter niet op het programma. Bovendien was de Mastboscross (8 kilometer) van twee weken geleden niet goed gegaan. Ik had toen veel moeite met het snelle tempo en met mijn ademhaling. Ik besloot in mijn warming-up één detail te wijzigen; bij het inlopen heb ik na 15 minuten een blokje van drie minuten harder gedaan, in de hoop dat ik dan mijn ademhaling beter onder controle zou kunnen houden en alvast gewend was aan het hoge starttempo. Daarnaast ‘taperde’ ik wat meer dan voor de Mastboscross: op vrijdag en zaterdag stonden er dit keer geen lange of zware trainingen meer op het programma, maar liep ik alleen 45 minuten rustig los. Ik weet natuurlijk niet wat het meest geholpen heeft, maar mijn race ging top!

Bij de start waren er vier Nederlandse dames gelijk snel weg en die bleken ook niet meer te achterhalen. Daarachter ontstond een grote groep vrouwen onder leiding van Jip Vastenburg en haar Engelse teamgenootje. De eerste twee kilometers gingen in 3.17; hard, maar niet heel veel te hard. Ik kon net aansluiten. Net voor de heuvel vond er een splitsing plaats. Het groepje dunde uit naar Jip, haar teamgenootje, een andere internationale atlete en nog een Nederlandse dame. Ik was de vijfde en laatste loopster die aansloot bij het groepje, de andere vrouwen vielen af. Best een beetje spannend om mee te gaan in het hoge tempo, maar anders kon ik mijn doel van top-5 sowieso wel vergeten…!

De eerste zeven kilometer kon ik alleen maar achter in het groepje schuilen. Ik ben Jip en haar teamgenootje veel dank verschuldigd voor al het kopwerk dat ze hebben gedaan! Bij zeven kilometer voelde ik me nog verrassend sterk en kon ik de kop overnemen. De twee andere dames vielen hier af, we bleven met drie over. Zij aan zij gingen we de laatste kilometers in; dan weer pakte de één een meter, dan weer de ander. De laatste 500 meter moest Jip passen en op de laatste 100 meter kon ik ook haar teamgenootje nog passeren. Ik bleek dus de sterkste van mijn groepje en liep bovendien een hele mooie tijd: 33.31 minuten (16.53 eerste helft /16.38 tweede helft). Hiermee verbeterde ik mijn persoonlijk record dat ik een jaar eerder liep in Amsterdam (33.44). Zo zie je maar weer, het kan zomaar ‘jouw’ dag zijn, ook al heb je daar van tevoren je twijfels over! Net als vorig jaar lijk ik ook op de kortere afstanden te profiteren van de marathontrainingen. Dat belooft wat voor de halve marathon bij de CPC loop op 12 maart!